ધારો કે એક દિવસ આપણે આંખો ખોલીએ અને જાણ થાય કે આપણે ICUના ખાટલા પર સૂતેલા છીએ. આપણી આસપાસ ડૉક્ટરો દોડાદોડી કરી રહ્યા છે અને આપણા સગાંવહાલાં સ્વસ્થ તબિયત સાથે આપણી સામે ઊભાં છે. અચાનક આપણને અહેસાસ થાય છે કે આપણી પરિસ્થિતિ ગંભીર છે. ત્યારે કેવું લાગશે? કેટલાંય કામો અધૂરાં રહી ગયાં હશે, કેટલીય વાતો કહેવાની બાકી હશે અને કેટલાય સંબંધોને પ્રેમથી જીવવાના બાકી રહી ગયા હશે. કોઈને ગળે મળવાનું, કોઈનો હાથ પકડવાનું, કોઈને થૅન્ક્યુ કહેવાનું બાકી હશે. જીવનસફરમાં સતત સાથ આપનારાઓને પ્રેમ વ્યક્ત કરવાનો અને જેમને સતત પ્રેમ કર્યો છે, તેમને પોતાના પ્રેમની ઊંડાઈ સમજાવવાનું પણ બાકી રહી ગયું હશે.

જ્યારે ICUના ખાટલા પર સૂતેલી વ્યક્તિને મૃત્યુ પોતાની તરફ આવતું હોવાનો અહેસાસ થાય છે, ત્યારે તેને જ નહીં, તેની આસપાસ રહેલા લોકોને પણ એક ખજાનો મળે છે—અફસોસનો ખજાનો. ICU સંબંધોની, પ્રેમની અને ઘણું બધું કરવાની ઇચ્છા હોવા છતાં કશું જ ન કરી શક્યાની પ્રતીતિ કરાવે છે. સૌથી મહત્ત્વનું, ગમતી વ્યક્તિને મન ભરીને પ્રેમથી ઉજવી ન શકવાનો અફસોસ સમજાવે છે. ICU જીવન અને સંબંધોની સાચી કિંમત સમજાવતું ચિંતન રજૂ કરે છે અને આપણને સમયસર પ્રેમ વ્યક્ત કરવા તથા પ્રિયજનો સાથેની દરેક ક્ષણને મન ભરીને જીવવાની પ્રેરણા આપે છે.